பக்கம்:அமிர்தம்.pdf/47

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


"புதியவள் வந்துவிட்டால் அப்புறம் கண்ணம்மாவை தன்முகப் பேணி வளர்ப்பாள்.'-இந்த ஒரே ஆசை யுடன் மனத்தைச் சாந்தியுறச் செய்துகொண்டு அவர் தன் அத்தையிடம் விடைபெற்று வீடு வந்தடைக் ததும், அவரது நெஞ்சம் பிளந்துவிடும் போலாய்விட்டது. எங்கும் ஒரே அந்தகாசம்; மோன அமைதி ! திடீரென்று அலறல் சப்தம் கேட்கத் திரும்பினர் டாக்டர்.

  • அண்ணு, கண்ணம்மா போய்விட்டாள் அண்ணு. இன்று காலையில் குளித்துவிட்டுத் திரும்பும் சமயம் குழந்தை தண்ணீர்த் தொட்டியில் தவறிவிழுந்து இறந்து கிடந்தது, அண்ணு ‘ என்று கினேவிழந்து, நெஞ்சம் விம்மத் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள் லலிதா.

தன் குழந்தையை 虎庆 மல்கும் கண்களுடன் எறிட்டு நோக்கினர். கண்ணம்மா ஆனந்தப்பள்ளி கொண்டிருக் தாள். டாக்டர் அழுதார்; புரண்டார். பைத்தியம் பிடித்து விடாதது ஒன்றுதான் பாக்கி. தன் அருமைக் கண்மணிக் காக வாங்கிவந்த பிஸ்கட்டுகள், விளையாட்டுச் சாமான்கள் இவையனைத்தும் சிதறிக்கிடந்தன, அவரது மனம்போல.

என்னதான் வாழ்க்கை வேண்டிக் கிடக்கின்றது? அவரது வாழ்விலே சாந்தி, இன்பம் என்பனவெல்லாம் தாமசை இலையில் ஒளிரும் நீர்த்திவலைகள் தாமா? ஆமாம்; மனிதன் வகுக்கும் திட்டங்களை - கட்டும் மனமாளிகை களைத் தகர்த்தெறியத்தான் விதி குறுக்கிட்டுவிடுகிறதே! விதி ! நல்ல விதி ! . * . .

அதே தினம் டாக்டரிடமிருந்து அவர் அத்தைக்கு. * ரிஜிஸ்தர் தபால் ஒன்று பறந்து சென்றது.

அத்தை, - - - - * . جو

இத்தனை காலம் எந்த ஒரே லட்சியத்திற்காக எனது உயிர் காஞ்சனு இறந்த தையும் பொருட்படுத்தாமல் என் உடலில் தங்கியிருந்ததோ, எந்த ஒரே குறிக். கோளேக் காப்பாற்ற உங்களது பிடிவாதத்தின் துணைகொண்டு மறுமணம் புரிந்து, கொள்ளச் சம்மதித்தேனே அந்த லட்சியம் சிதைந்துவிட்டது என் கண்மணி

45

"https://ta.wikisource.org/w/index.php?title=பக்கம்:அமிர்தம்.pdf/47&oldid=616801" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது