பக்கம்:அருளாளர்கள்.pdf/112

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


நம்மாழ்வார் . 101

‘என்பு இழை கோப்பதுபோலப் பணிவாடை ஈர்கின்றது என்பிழையே நினைந்தருளி அருளாத திருமாலார்க்கு என் பிழைத்தாள் திருவடியின் தகவினுக்கு என்று

ஒருவாய்ச் சொல் என் பிழை க்கும்? இளங்கிளியே! யான் வளர்த்த நீ

அலையே? (நாலா: 2121)

இத்துணை தூரம் தம் பிழையை நினைந்து வருந்திய இப்பெருமக்கள் மறுபடியும் மறுபடியும் அவன் திருவருள் கிட்ட வேண்டும் என்ற ஒரே கருத்தினராய், ஏகாக்கிர சித்தத்துடன் பக்திசெய்கின்றனர். இவர்கள் பக்தியின் ஆழத்தையும் ஒருமைப்பாட்டையும் அறியமுடியாத உலகம் இவர்களைப் பித்தர்கள் என்று எள்ளி நகையாடுகிறது.

இதோ விடை கூறுகிறார் கவிஞர். அன்பு, அறம், அருள், என்ற மூன்றையும் தருக! என்றுதான் இறைவ. னிடம் வேண்டவேண்டும். இன்றுகூட இறைவனிட்ம் பொன்னையும், பொருளையும், போகத்தையும் வேண்டும் நம்மிடையே இப்பரிபாடல் கலங்கரை விளக்கமாக நின்று வழிகாட்டுவதை உணர்ந்து பயனடைய வேண்டும்.

பயன் ஒன்றையும் கருதாமல் அவன் திருவருள் ஒன்றையே நாடி வழிபடும் இப்பெரியோர்கட்கு மட்டும் எளிதில் அவனருள் கிடைத்துவிட்டது என்று நினைப்பதும் சரியன்று. இதோபெருமான் பாடுகிறார். -

‘கானா வாராய் என்று என்று, கண்ணும் வாயும்

துவர்ந்து ஆடியேன் நாணி, நல்நாட்டு அலமந்தால், இறங்கி, ஒருநாள்நீ

அந்தோ!