பக்கம்:அருளாளர்கள்.pdf/150

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


திருவிளையாடலும், பரஞ்சோதியாரும் 139

வந்தியின் ஆள் என்று. வேலை செய்கிற லட்சணத்தைப் பாடுகிறார்.

“வெட்டுவார் மண்ணைமுடி மேல்வைப்பார் பாரமெனக் கொட்டுவார் . . . . . . . * 3

மண்ணை வெட்டினான்; தலையிலே தூக்கி வைத்தான்; சே! இவ்வளவு பாரத்தை யார் தூக்குவ தென்று அங்கேயே கீழே கொட்டுவான்; ----: ........, .”

“. . . . குறைத் தெடுத்துக் கொடுபோவார் சுமடுவிழத்

தட்டுவார் சுமையிறக்கி யெடுத்ததனைத் தலைபடியக் கட்டுவார் உடன்சுமந்து கொடுபோவார்

கரைசொரிவார்’ (திருவிளை , 6126)

பாதிமண்ணைக் கீழே கொட்டிவிட்டு, பாதியை அள்ளிக் கிட்டுப் போனான். அந்த மண்ணை வெள்ளத்திலே கொட்டும்போது தலையிலே இருக்கிற சிம்மாட்டையும் சேர்த்துக் கொட்டுவான்; மறுபடியும் அந்தச் சிம்மாட்டை கட்டுகிறேன் என்று பொழுதை ஒட்டுவானாம்; மறுபடியும் சிம்மாட்டை வெள்ளத்திலே விட்டு விடுவானாம். ஐயய்யோ என் சிம்மாடு வீழ்ந்துவிட்டதே என்று சொல்லி, அந்த வெள்ளத்தில் விழுந்து, நீந்திச் சிம்மாட்டை எடுத்து வருவானாம். இந்த மாதிரி வந்தவுடன் களைப்பு அதிகமாகி விட்டது என்று, T -------.

“குருமேவு மதிமுடியைக் கூடையனை மேற்கிடத்தி வருமேரு வனையார்தம் வடிவுணர்ந்து துயில்கின்றார்’ (திருவிளை : 6128)

ரொம்ப களைச்சுப் போச்சு; தாங்கப் போகிறேன் என்று கூடையைத் தலைக்கு வைத்துக் கொண்டு தூங்கிவிட்டான்