பக்கம்:அற்புதத் திருவந்தாதி.pdf/31

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


யுடையோர் யாரேனும் நூம்மையனுகவருவா ருள தாயின் தாரணிந்த நுமது திருமார்பிற் சாரும்படி அவர் களேப் புகவிடுதல் திங்கு பயக்கும் என்பதனையறிவீராக, টা-g • தானே தனிநெஞ்சந் தன்னே புயக்கொள்வான் தானே பெருஞ்சேமஞ் செய்யுமால்-தானேயோர் பூணுகத் தாற்பொலிந்து பொங்கழல்சேர் நஞ்சுமிழு நீணுகத் தானே நினைந்து. (14) இ~ள். தாகுே ஒரு சார்பும் பெருது தனிமை யுற்ற நெஞ்சம். (என்னெஞ்சமாகிய அது) தன்னே உய்வித்தல் கருதி, தனது உடம்பின் ஒளியுடைய தோற்றத்தால் தானுேர் அணிகலனுகப் பொலிந்து தோன்றி விக்கு எரியும் தீயினியல் அமைந்த கொடிய நஞ்சினேக் கக்கவல்ல நீண்ட நாகத்தினேயனிந்தருளிய வகுகிய சிவபெருமானே இடைவிடாது நினேந்து தானே தனக்குரிய பெரிய பாதுகாவலேச் செய்துகொண்டது. бт-ду "தானே ஆகத்தால் ஒர் பூண் (எனப்) பொலிந்து பொங்கு அழல் சேர் நஞ்சுமிழும் நீள் நாகம்’ என அதன் தோற்றப் பொலிவும் கொடுந்தன்மையும் ஒருங்கு உணர்த்தியவாது. தனி நெஞ்சமாகிய தான், தன்னே உய்யக்கொள்வான் நீள் நாகத்தானே நினேந்து, தானே பெருஞ்சேமம் செய்யும் என முடிக்க, இதனுல் நெஞ்சத் தின் எளிமையும் அதன் அரிய முயற்சியும் உணர்த்தப் பெற்றமையறிக. நினேந்திருந்து வானவர்கள் நீண் மலராற் பாதம் புனே ந்தும் அடிபோருத்த மாட்டார் - நினேந்திருந்து