ஹ்ரான்ட் மாடவோசியன்
163
“என்ன, அம்மா?”
“தேனீக்கள் மொய்த்துக்கொண்டா இருக்கின்றன?”
ஈக்களின் இரைச்சல் மேலும் கனந்தது. ஆண்ட்ரோ வானத்தை நோக்கினான். “உஷ்ணம் தான் காரணம். சூரியன் அவைகளைச் சுட்டெரிக்கின்றன” என்று முனகினான்.
குதிரையை வேறொரு இடத்தில் அவிழ்த்துக் கட்டுவதற்காக அவன் ஆற்றுப்பக்கம் போவதில் தவறு எதுவும் இராது. அப்பாவி ஆல்கோ நாள் முழுதும் ஒரே இடத்தில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. கயிறு வேறு சிக்கல் ஆகியிருக்கும். பெருந்தேகி புருஷனை விட்டு விலகி வசிக்கிறாள் என்று சொன்னார்கள். பள்ளிக்கூடத் தலைவர் ரூபன் அவளை அணுகியதாகச் சொன்னார்கள். அவள் மறுப்புக் காட்டவில்லை, ஒரு வருஷம் உடன் தங்குவதற்கு இணங்கிவிட்டாள் என்றார்கள். ஆனால், ரூபன் பிற ஸ்திரீகளைப் பார்ப்பதில் அர்த்தம் உண்டா? மற்றவர்கள் உன் மனைவியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். ஆகவே நீ உன் உடைமைகள் மீது ஒரு கண்ணையும், உனது சொந்தப் பானையில் உன் மூக்கையும் வைத்துக்கொண்டு ஒதுங்கியிருப்பதே மிகவும் நல்லது.
ஆண்ட்ரோ கோடாரியை நிழலில் வீசினான். தன் முழங்கால்களில் படிந்திருந்த தூசியைத் தட்டினான். தொப்பியைக் கண்களுக்கு மேலாக இழுத்துக்கொண்டு கணவாய்ப் பாதை வழியே ஆற்றுக்குப் போனான். குதிரை, கட்டிலிருந்த கயிறு அனுமதித்த அளவுக்கு ஒரு வட்டத்தில் இருந்த புல் பூராவையும் அடிவேர் வரை கரம்பித் தின்றிருந்தது. இப்போது வெற்று வட்டத்தின் நடுவில் கடுமையான வெயிலில் நின்றது.
ஆண்ட்ரோ குதிரையை அவிழ்த்து நீரோட்டத்துக்கு எதிராக நடத்திச் சென்றான். பாறைகளைத் தாண்டிச் செல்கையில் அவன் கால் வழுக்கித் தண்ணீரில் விழுந்தான். சிரித்தான். ஆனால் மேலும் சில எட்டுகள் முன்னேறியதும், அவன் திரும்பவும் விழுந்தான். நீரின் மென்மையான சலசலப்புக்கும் மேலாக எழுந்த சிரிப்புச் சத்தத்தைக் கேட்டான். குதிரைமீது கோபம் கொண்டான். கோடைக்காலக் குடிக்கூலிக்காரர்களைக் கடந்து போகையில், அவன் தலைதாழ்த்தி அவர்களுக்கு வணக்கம் தெரிவித்தான். நீரில் கால்களைத் தொங்கவிட்டுக்கொண்டு கரைமீது அமர்ந்திருந்த சிறு பெண்களின் அம்மா இனிமையாக பதிலளித்தாள். சிறு பெண்கள் வெயிலில் கறுத்து, ஒல்லியாக இருந்தார்கள்.நாடாக்கள் மாதிரிக் குறுகலாக இருந்த இடுப்புத் துணி தரித்திருந்தார்கள். ஆற்றின் நடுவில் தட்டையாய்
