பக்கம்:இதிகாசக் கதாவாசகம்-2.pdf/50

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


உத்தம மாணவன் கசன், தான். சுக்கிரர், “மாணவா! என் வயிற்றுக்குள்ளேயோ விருக்கின் முய்? இஃதென்ன விந்தை எவ்வாறு என் உத சத்தட் புகுந்தாய்? கடந்ததைச்சொல்வாயாக இப்போதே அசுரர்களே யெல்லாம் தொல்த்துவிடுகிறேன்; அமரர்களிடம்

  • . சென்று விடுகிறேன்;” என்று க்ேட்டார்.

கசன், குருமணியே! தான் அசுரர்களால் கொல்லப் பட்டு மதுவோடு கலந்து தங்கட்குக் கொடுக்கப்பெற்றேன்” என்று சொனளுன், சுக்கிரர், பின் தெய்வயானையைப்பார்த்து, “அருமைப் புதல்வி இப்போது தேர்ந்திருக்கும் நிலையை அறிக்க கசனே என்வயிற்றுக்குள் இருக்கின்ருன்; நான் அழைத்தாலும் அவன் என்வயிற்றைப் பிளந்துகொண்டு வங்கா லல்லது வேறு வழியால் வரமுடியாது. கசன் பிழைத்து வரவேண்டுமானுல் நான் இறக்கவேண்டும்; இவற். அள் உனக்கெதுவிருப்பம்" என்றகேட்டார்.தெய்வயானை, :பிதாவே! கசன் உயிர்பெற்று வெளிவராவிடினும் பெருக் துன்பம்; தாங்கள் இறப்பினும் அதனைவிடப் பெருந்துன்ப மாகும். என் செய்வேன்? இருவருள் ஒருவரை இழப்பி அனும் நான் உயிர்வாழேன்; இருதலைக்கொள்ளி எறும்பு போல் கவிப்புக்கிடமாயள்ளதே, என் செய்வேன் என்று மறுமொழி பகர்ந்தாள். இங்கனம் தெய்வயான கூறிய பின் சுக்கிரர், சிறிது நேரம் மேளனமாய் ஆழ்ந்து யோசித்துப் பின்பு. 'இன்று