3
ஒய்யாரி
வது அவள் கட்டியிருந்த புதுப்பட்டினாலா, அல்லது மணிப்புறாவின் சிலிர்த்து நிற்கும் வால்ப் புறம் போல்—சின்னஞ் சிறு சிங்கார விசிறி போல்—கூந்தலை எடுத்துச் சொருகி மயக்குக் கொண்டை போட்டிருந்ததனாலா என்று அவனால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. அவன் அவளைக் கடக்கலாமா வேண்டாமா எனத் தயங்கியபடி நடந்ததால் கொஞ்ச தூரம் அவள் கூடவே சம நடை போட நேர்ந்தது. அப்பொழுது ஆப்பிள்பழம் போன்ற அவள் கன்னத்து மினுமினுப்பையும், மை பூசிய கண்கள் கணத்துக்குக் கணம் தன் மீது உகுக்கும் கள்ள நோக்கையும் அவன் ரசிக்க முடிந்தது. அவளது மாதுளை மொக்கு இதழ்களில் சிறுநகை நெளிந்தது என்று அவன் நம்பினான். அவனுக்கு அளவற்ற மகிழ்வு.
அவன் களிப்பில் சிக்கி நடை தளர்ந்த சமயம் அவள் வேகமாக முன்னேறிவிட்டாள். அவள் நடப்பது கூட வீதி வழியே நாட்டியமாடிக் கலையாக முன்னேறுவது போல் தோன்றியது. அவளது அழகு கடைன்ய வியந்தபடி நின்ற அவன் பார்வையில் கீழே கிடந்த வெண்பொருள் ஒன்று தென்பட்டது. பாய்ந்து சென்று எடுத்தான். கைக்குட்டை அவளுடையது தான். அது கீழே விழுந்ததைக் கூட கவனியாமல் வேகமாய்ச் சென்றிருக்கிறாள் அவள் என்று நினைத்தானே தவிர, அதை மோகினி வேண்டுமென்றே நழுவ விட்டிருப்பாள் என அவனால் எண்ண முடியவில்லை. அதைக் கையில் வைத்து அழகு பார்த்தான். கை லேசாக உயர்ந்தது. சிறு தயக்கம். பிறகு துணிச்சலாக அதை மோந்து பார்த்தான். ‘அம்மா, என்ன வாசனை! என்ன வாசனை! ஆகா, எவ்வளவு இனிமை! இதை அவளிடம் கொடுத்து விடலாமா, அல்லது......’
