ஒய்யாரி
13
அவள் கலகலவெனச் சிரித்தாள். ‘என்ன ஒண்ணுமில்லையே! நான் சினிமாவில் நடித்தால்... ...’
அவன் விழிப்புற்றான். ‘ஓகோ, அதுவா?... அதை நான்... ...சந்தேகமென்ன! ரொம்ப பிரமாதமாகக்தானிருக்கும். முதல் படத்திலேயே நீங்கள் பெரிய நட்சத்திரமாகி விடுவீர்கள்.’
அதற்குள் அவள் மூடு மாறிவிட்டது போலும்! அவன் பதில் அவளுக்கு முழு மகிழ்வு தரவில்லை. அவன் பேச்சை அவள் கவனிக்கவில்லையோ? அவள் சொன்னாள்: ‘ப்சூ! என்ன சினிமா; என்ன நடிப்பு! வாழ்க்கையிலே கூடத்தான் நடித்துத் தொலைக்க வேண்டியிருக்கு!’
அவள் கூறியது அனுபவம் ஏற்படுத்திய கசப்பா, வேதாந்தமா? அல்லது கவிதைப் பேச்சோ!—விளங்கவில்லை. ‘இந்த ஒய்யாரி கூடப் பேசி மகிழவும் தனிச் சாமர்த்தியம் வேண்டியிருக்கு.’ இவ் அனுபவ ஞானம் ஏற்பட்டது ஒருவேளைச் சம்பாஷணையின் பலனாக.
அவள் அவனை வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்று முன் அறையில் அமரச்செய்தாள். தானும் ஒரு நாற்காலியில் சாய்ந்தாள். ‘பையனைக் காணோம்—ஹோட்டலில் போய் காபி வாங்கிவரச் சொல்லலாம்னு பார்த்தால். கொஞ்ச நேரம் இருக்கிறேளா? நான் போய் காபி தயாரித்துக் கொண்டு... ...’
அவன் அவசரம் அவசரமாகக் குறுக்கிட்டான்: ‘வேண்டாம் வேண்டாம். உங்களுக்கு எதுக்கு வீண் சிரமம்?’
‘சிரம மென்ன இதிலே இது மாதிரி வேலைகள் செய்யத் தானே நாங்க இருக்கிறோம்!’ என்றாள், பெண்
