14
ஒய்யாரி
குலத்துக்கு வக்காலத்து வாங்கிப் பேசுவது போல அவள் பேக்கில் நையாண்டி கலந்திருந்தது. புகையும் அடுப்பின் முன் அழகு கறுகி வாடுவதை நினைத்ததும் செல்லப் பிள்ளை வாசுதேவனின் கண்கள் கலங்கலாமா கூடாதா என்று துடித்துச் சுழன்றன. அங்குமிங்கும் உருண்ட அவன் பார்வையில் அந்த அறையின் வனப்பு நன்கு பதிந்தது.
சிறு அறைதான். கவர்ச்சிகரமாக இருந்தது. சுவருக்கு ஒன்றாக நான்கு சுவர்களிலும் அழகான படங்கள். தேதி காட்டக் காலண்டர் ஒன்று. காலம் காட்ட ஒரு கடியாரம்... ‘அட, மணி ஏழாகப் போகுதே’... நீல ஒளி சிதறும் எலெக்ட்ரிக் பல்ப் ...ஒளியில் குளிக்கும் அந்த அறை மோகனமாகத் தானிருந்தது. மோகினி வசிக்கும் அறை வேறு எப்படி இருக்கும்? இந்த அறையே இவ்விதம் இருக்குமானால் அவளது அந்தரங்க அறை... ... அவன் உள்ளம் துடித்தது. சரி, இனிமேல் இங்கே இருக்கக் கூடாது. போக வேண்டியது தான்....
‘நேரமாகுது. நான் போய் வாறேன்’ சொல்லி எழுந்து நின்று வணங்கினான்.
‘அவசியம் வாருங்கள், இன்னொரு நாள் கட்டாயம் வரணும். இன்னைக்கு உங்களை நன்கு உபசரிக்க முடியவில்லை’ என்று குழைந்தாள் அலங்காரி.
‘அதுக்கென்ன... ...’
அவள் இன்னும் என்னவோ சொல்ல வாயெடுத்தான். அதற்குள் வெளியே வாசல்படியில் செருப்புச் சத்தம் கேட்டது. அவள் அவசரமாக ‘சரி, போங்க. நேரமாச்சு! அட, மணி ஏழேகால் ஆகப் போகுதா?’
