ஒய்யாரி
15
என்று அடுக்கி, அவனை வெளியே தள்ளுவது போல் விடை கொடுத்தாள்.
அவன் வெளியே வந்தான். மிகவும் சிரத்தையோடு உடை யணிந்திருந்தும், கவனக் குறைவால் ஏதேனும் சிறு குலைவு ஏற்பட்டிருக்கக் கூடாதே என்று அதிக ஜாக்கிரதையோடு முன்னும் பின்னும், மேலும் கீழும் பார்த்து, சட்டையின் காலரைச் சரி செய்தும், அங்கொரு மடிப்பை இழுத்து விட்டும், இங்கொரு தூசியைத் தட்டியும், கழுத்தைச் சுற்றிக் கிடக்கும் அங்கவஸ்திரத்தை இழுத்து அழகு படுத்தியும் வாசலைக் கடந்து உள்வரும் பிரமுகர் ஒருவர் எதிர்ப்பட்டார். அவருக்கு வயது நாற்பதுக்கு அதிகமாகவே இருக்கும்.
ஒருவேளை இவர் இவளது கணவனாக இருக்கலாமோ என்ற ஐயம் எழுந்தது அவனுக்கு. ‘சே, இராது, அவளுக்கென்ன மிஞ்சிப் போனாலும் இருபத்தினாலு வயசு தான் இருக்கும். அவ்வளவு கூட இராது. அவளுக்கு இவன் புருஷனா? சே.. ஆனால் உலகத்திலே எது தான்... ...’ — அவன் மனதில் வீண் குழப்பம் கொந்தளித்தது. ‘ஆனால் அவள் கல்யாணமானவளாகத் தெரியலியே. பின்னே, இப்ப போறானே இந்தப் பெரிய மனிதன்?... அவள் தானே சமையல் கிமையல் எல்லாம் செய்கிறாளாம். பின் ஏனிந்த மேனா மினுக்கித்தனம்? வேறு ஏதாவது உத்தியோகம் இருக்குமோ அல்லது இவள் தொழிலே...’
வாசுதேவன் மனதுக்கு சக்தி கிடையாது இச் சின்னஞ் சிறு புதிர்களுக்கு உரிய பெரிய விடைகளைக் கண்டு பிடிக்க! அவன் எண்ணக் குழப்பத்துடன் மெதுவாக நடந்தான்.
