ஒய்யாரி
21
‘இனிமேல் இவள் முகத்திலே முழிக்கப்படாது. இவள் பிறவியால் தேவடியாளாக இல்லாமலிருக்கலாம். ஆனாலும் விபசாரத்தை தொழிலாக—இல்லையெனில், கலையாக! — வளர்ப்பவள் தான். இவள் குலுக்கலிலும் மினுக்குதலிலும் மயங்கி ஏமாந்தது தப்பு. போன ரூபாய் தொலையுது. புத்தி கொள்முதல் கணக்கிலே சேர்த்து விட வேண்டியது தான். இனி அந்த வீட்டுப் பக்கம் எட்டிப் பார்க்கக் கூடாது’ என்று சங்கல்பம் செய்து கொள்வான்.
அவனது பிரதிக்ஞைகள் — எவ்வளவு திடமான அடிப்படையில் உறுதிப்படுத்தப் பெறினும் அல்பாயுஸானவை தான். சில சமயம் அவற்றின் ஆயுள் ஒரு இரவு மட்டுமே. மறுநாள் காலையிலேயே நகாஸ் செய்து கொண்டு மோகினியைப் பார்த்துப் பேசி மகிழப் போய் விடுவான். அவளைச் சந்தித்துப் பேசி இன்புறா நாளெல்லாம் ‘பிறவா நாள்’ தான். அவனுக்கு அப்படித் தோன்றும். என்ன செய்வது—பழக்கம்!
‘உனக்கு எதுக்கு இந்தத் தேவடியாத்தனம்?’ என்று கேட்க வேணும் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு எழும். ஆனால் துணிவு கிடையாது. அவன் தன்னிடம் உண்மையான அன்பு கொண்டது போலவே பழகுகிறாளே; எல்லோரிடமும் இவ்விதம் தான் நடந்து கொள்கிறாளா? இதை எப்படி ஆராய்வது? வழி தெரியாது. தன்னிடம் பேசிச் சிரித்து ஏமாற்றிப் பணம் பிடுங்கி ‘இளிச்சவாயா, போயிட்டு வா!’ என்று வழிகாட்டிப் பின் மறு நாளும் ‘வந்தியா மச்சான் பூ மணத்தோடு; கொடுக்க மாட்டியா பணம் எனக்கு!’ என்று பசப்பி மயக்குவது போல் தான் எல்லோரையும் ஏய்க்கிறாளா? அல்லது மற்றவர்களிடம்... ...
அவள் வாழ்க்கையை அவன் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
