28
ஒய்யாரி
வீட்டு மாடி முன்முகப்பிலே அலங்கார பொம்மையாக நின்று அருள் புரிந்தாள். எல்லோர் கண்களுக்கும் எப்பொழுதும் அவள் நல் விருந்து தான்.
வாசுதேவன் அவள் வீட்டுக்குப் போகாமல் இருந்துவிட வேண்டும் என்று உறுதிகொள்வான். மாலை வேளையில் அறைக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கலாம் என்ற நினைப்பு. ஆனால் தெருவில் அவள் வருகிறாளா, தூரத்திலிருந்தாவது அவளைப் பார்க்கலாமே என்ற உதைப்பு உள்ளத்தில். அடிக்கடி ஜன்னல் பக்கம் நின்று தெருவை எட்டிஎட்டிப் பார்ப்பான். அவள் அழகாக ஆடி அசைந்து செல்லும் பொழுது அவன் மனோதிடம் ஆட்டம் கண்டு விடும். அவள் பின்னாலேயே கிளம்பி விடுவான். ஒரு நாள் எப்படியோ ஆசையை ஒடுக்கி உட்கார்ந்து விட்டான். ஆனால் அன்று இரவிலும் மறுநாள் பகலிலும் அவன் அனுபவித்த வேதனை! சே!
இது மாதிரி வீணாகக் கஷ்டப்படுவதைவிட, அவளுடன் ஜோடியாக நடந்து செல்வதும் இன்பமாகப் பேசி மகிழ்வதும்—ஆகா, அதனால் கிடைக்கிற ஆனந்தம்! அதை ஒடுக்க முயல்வானேன்? நாம் என்ன கெட்டு விட்டோமா? அழகியுடன் உலாவப் போவதும் சம்பாஷித்து மகிழ்வதும் தவறுகளேயல்ல. உயர்ந்த தெய்வீகக் காதல்—லட்சியக் காதல்— ‘பிளேட்டோனிக் லவ்’ — இன்றியமையாத தேவைதான். பெண்மையின் அண்மையும், சாதுர்யமான சம்பாஷணையும், இனிமையும் சிரிப்பும் குறுக்கிடாத வாழ்வு வறண்ட பாலை வாழ்வுதான். மோகினியுடன் பழகுவதனால் வேறு எவ்விதமான விபரீத விளைவுகளுக்கோ ஆபத்துக்கோ இடமே கிடையாது. இப்படித் திட்டமாக நம்பினான் அவன்.
அவ்வளவுதான். உடனேயே கிளம்பி விட்டான் மோகினியைப் பார்க்க.
வேகமாக வந்த அவனுக்கு கதவடைப்பு தான் காத்திருந்தது. தட்டாமல் லேசாகத்தள்ளிப் பார்த்தான். அழுத்தமாகத் தள்ள முயன்றான். உள்ளே தாழிட்டிருந்-
