34
ஒய்யாரி
‘வாசுதேவனை நினைக்கும் போது... ...’
‘பாவம் நல்ல பையன்? ஐயோன்னு பூட்டான்! கொடுத்து வச்சது அவ்வளவு தான்னு அனுதாபம் அறிக்கலாம். வேறே என்ன செய்யணும்கிறீக?’ என்று கெக்கலித்தார் அ.வெ.அறிஞர்.
இவர்கள் அனுதாபத்தையோ ஆதரவையோ எதிர் பார்த்து நாளோட்டவில்லை வாசுதேவன். அவன் தனக்குத தானே புதுப் புதுக் கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். புதிதாக வந்த தோழி யார்? அவன் நல்லவளாகத் தோன்றுகிறாளே. பின் ஏன் மோகினியுடன் ஒரு தினுசாகப் பழக வேனும்? மோகினிக்கும் அவளுக்கும் என்ன உறவு இருக்கலாம்.
அவனால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை தான்.
மோகினியும் தோழியும் பேசுவதைத் தொடர்ந்து கேட்டு விருப்பமின்றி வெளியேறிய வாசுதேவன் மறுபடியும் அன்று முன்னிரவில் அவள் வீட்டுக்குப் போனான். அவள் அதிக உபசரணையோடு அவனை வரவேற்றாள். அவள் உபசாரம் மட்டுமல்ல; அன்றைய அலங்காரம் கூட அவளைக் கிரங்கடித்தது.
வட இந்தியப் பெண்போல், நீண்டு தொங்கும் சட்டையும் தொள தொளத்த கால் சட்டையுமணிந்து, கழுத்தைச் சுற்றி மெல்லிய பூந்துகிலை அழகாகப் போட்டு, நீண்ட சடையின் நுனியில் கொத்தான கருங் குஞ்சலம் கட்டித் தொங்கவிட்டு, அதை இழுத்து ஒரு கையில் அடித்து விளையாடி, கால் மேல் கால் போட்டபடி ஒய்யாரமாக அவள் கொலுவிருந்த நேர்த்தி—அடா அடா! அவன் அவள் முன்பு எந்தனை தினங்கள் வேண்டுமாயினும் தவம் கிடக்கத் தயார் என்று எண்ணத் தூண்டியது.
அவள் தோற்றமும் சிரிப்பும் கொஞ்சும் கிளிமொழிப் பேச்சும், கண்ணின் வீச்சும் அவனை அடிமை யாக்கின. அவள் அவன் அருகில் வந்தமர்ந்து அவனது கையைப்
