36
ஒய்யாரி
‘இந்திரனார் உலகினிலே இருக்குதடா இன்பம்’ என்கிறார்களே, அந்த இன்பத்தின் சுவையை அவன் அப்பொழுது அங்கேயே ருசிப்பதாக மயங்கினான். அவள் தன் பிடியிலிருந்து அவனை விடுவித்து போதை யூட்டும் வெறிப் பார்வையை, உரிய சிரிப்போடு, அவன் மீது பதித்து ‘என்ன ரஈஜா, இந்த உதவி செய்வாயா? வேணும் ஒரு மாதத்திலேயே பணத்தைத் திருப்பித் தருகிறேன்’ என்றாள்.
‘அதுக்கென்ன!’ என்று அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தான் அவன்.
8
வாசுதேவன் தனியாக இருக்கும் பொழுதெல்லாம் அவன் மனம் இடித்துக்காட்டும்— ‘நீ ஏமாந்து விட்டாய்... ஏமாறுகிறாய்... ஏமாந்து கொண்டே இருக்கிறாய்...இன்னும் ஏமாறுவாய்! நீ முட்டாள், மடையன், அசடு!’
அவளுக்கு அநாவசியமாக எவ்வளவு பணம் அழுதாச்சு! அவ்வப் பொழுது கொடுத்தது போதாதென்று மொத்தமாக நூறு ரூபாய் வேறு. அவள் கேட்கும் பொழுது இல்லை யென்று அடித்துச் சொல்ல முடியவில்லையே. நான் ஏமாந்தவன், தன்னை வசமாக ஆட்டி வைக்கலாம் என அவள் கண்டு விட்டாள். அது தான்!
வரவர அவன் மனதில் அமைதியில்லை. என்ன தான் பேச்சுத் துணை, லட்சியக் காதல், ‘பிளட்டோனிக் லவ்’ என்று சொல்லிச் சொல்லி சாந்தி செய்து கொள்ள முயன்றாலும் அவன் தன்னைத் தானே ஏமாற்ற இயலவில்லை. அவன் உள்ளம் அவளைச் சுட்டது. அவளிடம் அவன் வேறு எதையும் எதிர்பார்க்க வில்லை யென்றால்
அவன் இன்றைய நிலையை எண்ணி பூரண திருப்தியல்லவா பெற்வேண்டும். திருப்தியா! அது எங்கிருந்து வரும் இப்போது?
