ஒய்யாரி
41
‘ஊஹூடும்’ என்று உறுமி, அவன் அவளை மறுபடியும் அள்ளியணைய முயல்கையில் அவள் முரட்டுத்தனமாக அவனைத் தள்ளினாள். அவளுக்கு இவ்வளவு பலம் ஏது என்று அதிசயித்தான் அவன். இருப்பினும் அவளை விட்டு விடவில்லை. அவள் அவனைப் பழிவாங்க விரும்புவதுபோம் பார்த்தாள். கர்வச் சிரிப்போடு சொன்னாள்: ‘ராஜா, ஏனிந்த வெறியாட்டம்! உனக்கு எவ்விதமான பயனும் கிட்டாது.’
ஏன் என்று விழியால் வினவினான் அவன்.
‘உண்மையைச் சொல்லிவிடலாம். பாவம், உனக்கும் பைத்தியமோ வாழ்க்கையில் வெறுப்போ ஏற்பட்டு விட்டால்? சாகவேண்டிய வயசில்லையே உனக்கு.’
‘என்னடி நாடகம் நடிக்கிறாய்? இப்படிப் பேசி அனுப்பி விடலாம்னு பார்க்கியா? மற்றவங்களையும் இப்படி மிரட்டித் தான் அனுப்பினியோ? ஐயா இந்தப் பொட்டை மிரட்டுதல்களுக் கெல்லாம் அஞ்சினவனில்லை தெரியுமா? ஹேஹ்!’ என்று கொக்கரித்தான் அவன்.
அவள் சிரித்தாள். ‘அட என் சிங்கக் குட்டியேன்னாளாம்! பேஷ். அவர்களுக்கு உணர்த்திய மாதிரி உனக்கும் புத்தி வரப் பண்ணிடலாம். ஆனால், உன் மீது எனக்கு ஒருவித அன்பும் அனுதாபமும் ஆரம்பமுதலே ஏற்பட்டிருக்கு. நீ ரொம்ப நல்ல பையன். ஆனா உலகம் தெரியாதவன்.’
‘ஹே, என்ன கதையளக்கிறே! ஏ அம்மாளு, இப்படி பக்கத்திலே வாம்மா’ என்று அவளை இழுக்கக் கை நீட்டினான்.
‘தம்பி, நான் அம்மாளுமில்லே. குட்டியுமில்லை.
அநாவசியமாப் பேசாதே!’—அவள் சொன்ன மிடுக்கும் தோரணையும் அவனைத் தயங்கச் செய்தன. இதுவரை அறியாத மோகினியின் புதுமைப் பேச்சாக ஒலித்தது அது. ‘நான் பெண் அல்ல’ என்றாள் அவள் மெதுவாக.
