மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி
23
விழித்துப் பார்த்தால்..
கனத்த இருட்டும், தகிக்கும் சூன்யமும்.
அந்தக் கணங்களில்தான் வேல்ராஜின் மரணம், எத்தனை கொடிய இழப்பு என்ற நிஜத்தின் முழுமை. அவளை மூர்க்கமாய்த் தாக்கும்.
அதே போல்- இப்போதும்.
ஒன்றுக்கும் உதவாத ஒரு நாய்ப்பயல். கால் தூசிக்குக் கூடப் பெறாத அற்பன். பல்லில் நாக்கைப் போட்டுப் பேசியிருக்கிறான் என்று கேள்விப்படுகிறபோது-
அந்த உழக்கரிசி உயிரின் அருமை இவளுக்குள் மலையாய் உயர்ந்து, சமுத்திரமாய் விரிந்து-
"ஐயய்யோ... எந் தங்கப்பெட்டியைத் தூக்கிக் குடுத்துட்டேனே... ஏ ராசா... எங் காவல் தெய்வமே... என்னை வுட்டுட்டுப் போய்ட்டீகளே- நாதியத்த சீவனா என்னைத் தவிக்கவுட்டுட்டு சாவோட சேர்ந்து போறதுக்கு எப்படி மனசு வந்துச்சு?”
நெஞ்சுக்குள் முட்டிக் கொண்டு வந்த அழுகை. தாங்க முடியாமல் வலது தோளில் முகத்தைப் புதைக்கிற விஜயம். ஒப்பாரியும் புலம்பலுமாய் அழுது கசிகிற அவள் கண்ணிலிருந்து சிந்திச் சிதறுகிற கண்ணீர், உலர்ந்து கொண்டிருந்த வட்டில் சோற்றில் தெறிக்கிறது.
.....விடிந்து கொஞ்ச நேரம்தான் ஆகியிருந்தது. மஞ்சள் வெயிலின் நிறம் இன்னும் மாறவில்லை. அடுப்புக்கு விறகு இல்லையே என்று வெளியே போய் எடுத்து வந்தாள் விஜயம்.
விறகுகளை அடுப்பில் சொருக. கொழுந்து விட் டெரிகிற தீ. தீயின் சந்தன நிறம், அவள் கால்சதையில்
