மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி
35
அவருக்கே அவர் அருமையானவராக- உன்னத மானவராக- மொத்த வாழ்க்கையும் முழுமையாக அர்த்தப் பட்டிருப்பதாக-
ஒரு சுயதரிசனம். சுய பெருமிதம். அவர் நெஞ்சு விம்மியது.
அவரது மனசுக்குள் பூக்களின் சிரிப்பு. பூவிதழ்களின் மென்வருடல். மாயலோக போதை மயக்கம்.
தெருப் புழுதிகூட பூமெத்தையாக உள்ளங்காலை முத்தமிடுவது போலிருந்தது.
எல்லாம்... சில கணம்தான்.
அதற்குள்-
பூமனசைக் குத்திக்கிழிக்கிற முட்களாக மகன்களின் நினைவு. வளர்த்து ஆளாக்கிய மகன்கள். கல்யாணம் செய்து வைத்து, கண்டு ரசித்த மகன்கள். கஞ்சி ஊற்றாமல் வஞ்சனை செய்த மகன்கள். பாசமற்று, ஈரமற்று, பாறைகளாகிப் போன மகன்கள். இந்த சமூக அமைப்பைப் போலவே உலர்ந்து, காய்ந்து, குரூரமாகிப்போன மகன்கள்.
அவர் மனசெல்லாம் முட்கள். அதன் குத்தல்கள். அவற்றின் கிழிப்புகள். அதன் ரணம்.
அவருக்குள் கசந்து அழறியது.
மூத்தமகன் அடிஉதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு ஓங்கிய கையோடு அடிக்கப் பாய்ந்து வந்த அந்த நாளின் பயங்கரம்.
ரெண்டாவது மருமகள் இவரது வட்டிலை தெருப்புழுதியில் கோபவசவுகளோடு வீசியெறிந்த அந்த அவமான வேதனை...
