மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி
77
‘உழைக்கிறவன் மனசு வைச்சு காரியத்துலே இறங்கிட்டான்னா, இந்த மிளகாத் தோட்டம் மட்டுமா... இந்த ஒலகத்தையே அழகு மயமாக்கிட முடியாதா, என்ன!’
முச்சாமி வீட்டுக்கு வரும்போது வயிறு ரொம்பக் கிள்ளியது. தா(ழ்)வாரத்தில் மாடுகள் கூளத்தை குதூகலமாக வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தன. அவற்றின் அசைவுக்கேற்ப, கழுத்து மணிகள் ஒலித்து, அவற்றின் சந்தோஷத்தை வெளிப்படுத்தின.
எருமைமாடு படுத்துக் கிடந்தது. இவரைக் கண்டதும் மாடுகள் திரும்பிப் பார்த்தன. கண்கள் விரிந்து, செவிகள் விடைத்து நட்பைக்காட்டின.
வீட்டுக்குள் நுழைந்தார். மூத்த பெண் தோட்ட வேலைக்கு புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். சாப்பிடுவதில் அவசரம் தெரிந்தது.
“என்ன... பொழுது உச்சிக்கு வந்துருச்சு. இந்நேர வரை எங்க போயிருந்தீக?”
“ஓடைக்கு..”
“அதுக்கு இம்புட்டு நேரமா?"
“அப்படியே புஞ்சைக்குள்ளே போயிட்டு வந்தேன்..”
“மாட்டுக்கு அகத்திக் கொழை ஒடிச்சுட்டு வரக் கூடாது?” வெறுங்கையை வீசிக்கிட்டு வந்தீராக்கும்?”
மௌனமாயிருந்தார். ‘ஒடிச்சிருக்கலாம்’ என்று மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டார். அந்த யோசனை அந்நேரம் வரவில்லையே!
