78
காகிதம்
கஞ்சியில் கை அலைய, ஏறிட்டுப் பார்த்தாள் ராசம்மா. பார்வையில் சிறிது கண்டிப்பு முள்ளாக நின்றது.
“சொன்னது காதுலே நுழைஞ்சதா? ஊமைக் கோட்டான் மாதிரி உம்முன்னு இருந்தா எப்படி?”
வார்த்தை அவருக்குள் சுரீர் என்று சுட்டது. ‘கழுதை, சவம்’ என்று மனசுக்குள் ரோஷமாய் வார்த்தைகள் பீறிட்டன. உதட்டுக்குள்ளேயே நின்று கொண்ட ரோஷம் வழிமாறி கண்களில் கோபமாக அனல் வீசியது.
இதை உணர்ந்து கொண்ட ராசம்மா பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள். குரலில் கனிவைச் சேர்த்துக் கொண்டாள்.
“சரி சரி..பல்லைத் தேச்சு, கஞ்சியைக் குடிங்க...”
“பல்லெல்லாம் தேச்சாச்சு... கஞ்சியை ஊத்து” கோபத்தின் தூவானம் தெறித்தது.
அவசியமாய் சொல்ல வேண்டியவற்றை மறந்து போனது போல -சட்டென்று நினைவுக்கு வந்தவள் போல்...“ஆ...” என்ற சப்தத்துடன் நிமிர்ந்தாள்.
“சொசைட்டி ‘கிளாக்கர்’ வந்துட்டுப் போறாரு. பெறகு வாரேன்னுட்டு போயிருக்கார்..”
எளிய பதத்தில் சொல்லப்பட்ட அந்தத் தகவல் அசுர வலிமையுடன் அவரைத் தாக்கியது. விக்கலுக்குத் தண்ணீர் குடிக்க அதுவும் விக்கிக் கொண்டால் நெஞ்சையடைக்குமே... அந்த அடைப்பு உள்ளுக்குள் திக்கென்று நிகழ்ந்தது.
முகத்தில் ஒரு இருள் நிழலாகப் படர்ந்து விலகியது. கண்கள் தாழ்ந்து - தயங்கி - நோக்கின்றி நிமிர்ந்தன.
