மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி
83
ஊருக்கு மேற்கேயுள்ள களத்தில் நின்றார். மாசி மாதத்துப் பனி மச்சியைத் துளைக்குமாமே! இப்போது உடலைத் துளைத்தது. ரத்தத்தைப் பூமியில் சதுரம் சதுரமாய்ப் பூசி வைத்திருப்பார்களா!
இதோ, மிளகாய்ப்பழம் காயப் போடப்பட்டிருக்கிறது. அவரவர்கள் பழத்தைத் தனித் தனியாக சதுரமிட்டு விரித்துள்ளனர்.
இளஞ்சூரியனின் மஞ்சள் வண்ண ஒளியை ய மிளகாய்ப் பழம் வாங்கி எதிரொளித்தபோது... ஈரம் உலராத புது ரத்தம் போல பிரகாசித்தது.
முச்சாமி நெஞ்சில் பொங்கி நிறையும் பூரிப்புடன் நின்றார்.
இந்த ரத்தப்பெருக்கை - அழகுச் செல்வத்தை - கமிஷன் கடைகளில் விற்பனைக்குக் கொண்டு போனால்... ஏதேதோ வியாபாரச் சூதாடிகள் எருமைகளாக மிதித்து துவைத்து... எங்களை அள்ளி விழுங்கிவிட்டுப் போய்விடுவார்களே...
‘குவிண்டால் 1200 ரூபாய் விக்குதாம்... இந்த விலை நிலைச்சாக் கூட, பாதிக் கடனை அடைச்சுப் போடலாம்..’
‘மூத்த பெண் பருவத்துக்கு வந்து இந்த மாசியோட ஏழு வருஷம் முடியப் போகுது... அவளுக்கும் ஒரு வழி பண்ணியாகணும்’ என்று நினைத்தவுடன் நெஞ்சில் ஒரு கனம் ஏறித் திணறடித்தது.
வகை பண்ணுறதுன்னா... சுலபமா? மூக்குத்தி, கம்மல் செய்யணும், ஒன்று ரெண்டாச்சும் நகை வேணும்...
