பக்கம்:காட்டு வழிதனிலே.pdf/13

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


காட்டு வழிதனிலே 13 இருள் அரசி தன் கரும் போர்வைகளை ஒவ் வொன்ருக உலகின்மேல் வீசிக்கொண்டிருக்கின்ருள்; பொருள்களெல்லாம் மங்கித் தோன்றுகின்றன. மலையின் நீல நிறம் கறுப்பாக மாறி இருளோடு இணையத் தொடங்கிற்று. மரங்கள் இருட்டுக் குவியல் களாக மாறின. அழகுநாக் குருவிகள் கூடடங்கின. கனத்த குரலில் ஒன்றிரண்டு வார்த்தை பேசிய செம்போத்தும் நாவொடுங்கியது. யாரோ பின்னல் என்னைத் தொடர்ந்து வருகின் றது போன்ற உணர்ச்சி ஓங்கிக்கொண்டே இருந்தது. பாரதியார் பாட்டிலுள்ள உணர்ச்சியின் பிரதி பலிப்போ அல்லது உண்மையில் யாராவது வருகிருர் களோ தெரியவில்லை. சட்டென்று பின்னல் திரும்பிப் பார்த்தேன். அங்கு யாரையும் காணுேம், இருள் செறிந்து படிகின்ற சந்தியின் இறுதியிலே மலைப் பாதைகளிலும் காட்டு வழிகளிலும் தனிமை யாக இயற்கையோடு ஒன்றி உலாவுகின்றபோது யாரோ ஒருவர் பின்னல் தொடர்ந்து வருவது போன்ற இத்தகைய உணர்ச்சி ஏற்படுகிறது. கரு நீலப் பட்டுடுத்தித் தன் முன்தானையால் அவனியை அணைத்து உறக்கத்தில் ஆழ்த்தி ஒய்வு கொடுக்க வருகின்ற இரவன்னையோ அல்லது நாள்தோறும் புதிய புதிய மலர்களை அணிந்து மிளிரும் காட் டாற்றுத் தாவணியை வளைத்து வளைத்து அநாயச மாகத் தன் உடம்பின்மேல் வீசிக்கொண்டு தோ ன்று ம் வனதேவதையோ-யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், ஒவ்வொரு தடவையும்