பக்கம்:காட்டு வழிதனிலே.pdf/37

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


மலேயேறும்போது 35 கின்ருர்கள். மலையாளத்து மக்களுக்கு முருக னிடத்திலே ஒரு தனிப்பட்ட பக்தி இருக்கின்றது. அதைக் காணும்போது நமது உள்ளத்திலும் அது ஊற்றெடுக்கத் தொடங்குகின்றது. எங்கு பார்த் தாலும் விதவிதமான காவடிகள். எங்கும் ஒரே பக்தி வெள்ளம். நல்ல வெயிலிலே மலையேறும் அடியவர்களின் நெற்றியிலிருந்து வியர்வை பொங்கி அதிற் பூசி யிருக்கும் திருநீற்றைக் கரைத்துக்கொண்டு விழு கிறது. நீண்ட பெருமூச்சு மார்பை விம்மச்செய் கிறது. உள்ளத்திலே பக்தி தளராவிட்டாலும் மலை யேறும் சிரமத்தால் கால்கள் தளர்வடைகின்றன. அந்தச் சமயத்திலே ஒரு கானம் பிறக்கின்றது. ஏருத மலையேறி எருது ரண்டும் தத்தளிக்கப் பாராமல் கைகொடுப்பார் பழநிமலை வேலவனே வாழ்க் கையெனும் தொல்லே மிகுந்த செங்குத் தான மலையிலே ஏறும்போது நெஞ்சமும், மனமும் தத்தளிக்கத்தான் செய்கின்றன. அம் மலையின் சிகரத்தில் உள்ள வீட்டை அடைவது எளிய செயலா? பல தடவைகளில் மனமுடைந்து போகிறது; நெஞ்சம் வெதும்புகிறது. ஏற முடியாத இந்த மலை யிலே ஏறி வருந்துவானேன் என்று தளர்ச்சி யுண்டா கிறது. ஆனால், அந்தச் சமயத்தில் பழநியப்பனைத் துதித்தால் அவன் பார்த்துக்கொண்டு சும்மா இருப் பான? கருணைக் கடலல்லவா அவன்? நமது வருத் தத்தைப் பார்த்துச் சகியாமல் கைகொடுத்து நம்மைச் சிகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்வான். இம்