பக்கம்:காட்டு வழிதனிலே.pdf/7

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


காட்டு வழிதனிலே இரண்டு செயல்களிலே எனக்கு அளவு கடந்த விருப்பமுண்டு. நல்ல கவிதைகளைப் படிப்பது ஒன்று : தனியாக உலாவச் செல்வது மற்ருென்று. இரண் டையும் ஒரே காலத்தில் சேர்த்துச் செய்ய முடியு மானுல் அது எனக்குப் பாலில் தேன் கலந்து ஒன்ருய்க் கிடைத்தது போல. அந்திநேரத்திலே இளஞ் சோளப் பயிர்கள் மெதுவாகக் காற்றிலே ஒல்கி அசைந்து பசுமையான அலைகள் எழுந்தாடுவதுபோல அழகிய காட்சியளித்து இன்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது தோட்டங்களின் வழியாகத் தனிமையிலே சென்ருல் வாய் தானகவே ஏதாவது ஒரு கவிதையை முணுமுணுக்க தொடங்கி விடுகிறது. தனிமைக்கும், இயற்கைக்கும், கவிதைக் கும் என்னவோ நெருங்யெ தொடர்பு இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் இயற்கை வெளியிலே கிடைக்கிற தனிமைக்கு அத்தனை கவர்ச்சி இருக்க முடியுமா ? அந்த இடத்திலே கவிதையானது இதழ் அவிழ்ந்த முல்லையின் மணம் போலத் தானுகவே தோன்ற முடியுமா ? மாடுகளைப் புலத்திலே மேய விட்டுவிட்டு மர நிழலிலே அமர்ந்து அவற்றைக் கவனித்துக்கொண் டிருக்கும் சிறுவன்கூட ஏதோ ஒரு நாடோடிப் பாடலைப் பாடத் தொடங்குகிருன். அவனையும்