வை. மு. கோ. 103-வது நாவல்
32
வேலைக்காரி கூட பெருக்க வரவில்லையே! ஒரு வேளை, தம்பியின் கையில் கிடைத்திருக்குமா?
கமல:- ஐயையோ! நான் இவ்விஷயமே அவனுக்குத் தெரியக் கூடாது… கடிதத்தை உடனே கிழித்து விட வேண்டும் என்று எண்ணினேனே! நான் நினைத்தது ஒன்று, நடந்தது ஒன்றாக ஆய் விட்டதே. இப்போது என்ன செய்வேன்?… அவனுடைய கையில் கடிதம் அகப்பட்டிருக்குமானால்…?
ஸ்ரீதர:- அம்மா! இதற்கு நீ கவலையே படாதேம்மா! கடிதம் அவனுக்கே நேராகக் கொடுப்பதற்காகத்தானே அம்மா நான் இதய பூர்வமாய் எழுதினேன். அவனிடம் அகப்பட்டதனால், ஒருவித தீங்கும் வராது. எனக்கதைப் பற்றிக் கவலையே இல்லை. இந்த சொத்தை நான் த்ருணமாக எண்ணுகிறேன். எனக்குக் கடவுள் கருணையுடன் உவந்து கொடுத்துள்ள தொழிலில், என்றைக்கும் வயிறு வளர்க்கப் பஞ்சமில்லை; நீ இன்னிலைமையில் இதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதேம்மா. முதலில் நீ பரிபூர்ண ஓய்வு எடுத்துக் கொள்—என்று தேறுதல் கூறும் போது, டெலிபோன் மணியடித்தது கேட்டு ஸ்ரீதரன் சென்று பேசத் தொடங்கினான.
“ஹலோ… ஓ! லேடீ டாக்டர் துளஸீபாய் அவர்களா? குட்மார்ணிங் டாக்டர்! என்ன சமாச்சாரம்? … என்ன டேஞ்சர் கேஸா? ஆண் குழந்தையா பிறந்தது?… குழந்தைக்கு ஒன்றுமில்லை, திடீரென்று ப்ரக்ஞையற்று விட்டதா… ஜுரம் இருக்கிறதா பார்த்தீர்களா?… என்ன! 95 டிகிரியா?… அடாடா சீதளமல்லவா வந்து விட்டது?… நான் வர வேண்டும் என்று அந்த வீட்டினர் விரும்புகிறார்களா?... சரி… என் தாயாருக்கும் உடம்பு சரியில்லை. இப்போதுதான் பெரிய டாக்டர் நாராயணன் வந்து பார்த்துச் சென்றார். இப்போது தேவலை… இதோ உடனே வருகிறேன்… என்று கூறும் போது, தட்டித் தடுமாறியபடி
