35
சாந்தியின் சிகரம்
மான எண்ணங்களில் மூழ்கிக் கற்பனை உலகில் சஞ்சரித்துத் தன்னையே மறந்திருந்தான்!
அச்சமயம் மெல்லத் தட்டித் தடுமாறிக் கொண்டு, கமலவேணி அங்கு வந்து பின்புறத்து ஜன்னலருகில் மறைந்து நின்று மகனைக் கவனித்தாள். அவனுடைய கற்பனையுலக சஞ்சாரத்தின் மகிமையில், இவளைக் கவனிக்கவே இல்லை. அவனுடைய செய்கையிலிருந்து இவளால் எதையுமே கண்டு கொள்ளவும் முடியவில்லை. தான் திடீரென்று படுத்து விட்டதனால், அதைப் பற்றி யோசிக்கிறானோ? என்றுதான் தோன்றியது. உடனே மெல்ல அவனிடம் சென்று, “தாமோதரா!… என்னப்பா ப்ரமாதமான யோசனையிலாழ்ந்திருக்கிறாய்? நான் எங்கே செத்து விடுவேனோ என்கிற பயத்தினால் கலங்கி யோசிக்கிறாயா? உம்!… அந்த பயம் இனி எதற்கு? கல்லுப் போல் பிழைத்துக் கொண்டேன், கவலைப்படாதே!” என்றாள்.
முகத்தில் அசடு வழிய ஏதோ கள்ளனைப் போல், திக்கு முக்காடிக் கொண்டே,“ஆமாம்மா! அப்போதிலிருந்து என்னுள்ளம் படும் வேதனையைக் கடவுள் தானறிய வேண்டும்! சற்று முன்பு நன்றாகப் பேசிக் கொண்டு திடமாயிருந்த உனக்கு, திடீரென்று இத்தகைய பேராபத்தான நிலைமை எவ்விதம் வந்து விட்டது? என்று எனக்குத் தெரியவே இல்லை… உம்! தெரிவதென்ன இருக்கிறது? அதிக ப்ரஸங்கித் தனமாய் அண்ணாதான் ஏதோ செய்திருக்க வேண்டும்! இதில் சந்தேகமே இல்லை…”
என்று முடிப்பதற்குள், “என்ன! என்ன! அண்ணன் ஏதோ செய்திருக்க வேண்டுமா? ஐயோ! அநியாயமாய்ப் பேசாதே தம்பீ! உங்களிருவரையும் சமமாக என்னுயிர் போல் பாவிக்கும் அன்பின் ஆழம் தெரியாமல் பேசாதே. அவனுடைய உத்தம குணத்தைப் பற்றி நீ அநியாயமாய்க் குறை கூறுவதை நான் சகிக்கவே மாட்டேன்." என்றாள்.
