வை. மு. கோ. 103-வது நாவல்
36
“ஆமாம்! நீ எப்படி சகிக்க முடியும் அம்மா? என்னைப் பற்றி கவலை இருப்பதாக வாயளவில் சொல்கிறாயேயன்றி…”
“தம்பீ! நிறுத்து! என்ன தானிருப்பினும், ஒரு குடும்பத்தின் கண்ணியத்தைச் சிதைக்காமல் பாடுபட்டுக் காக்கும் பொறுப்பு, குடும்பத் தலைவிக்குத்தான் பெரும்பாகமும் என்று, ஆடவர்கள் எண்ணித் தாம் விலகி இருப்பது அழகல்ல. அண்ணனின் புகழ் நாளுக்கு நாள் வளர்பிறைச் சந்திரன் போல் வளரும் சமயம், அதை நீ சிதைப்பது போல் ஆத்திரப்பட்டுப் பேசி விடுவது மிகவும் வெட்கக்கேடான விஷயமாகும். சற்று பொறுமையாயிரப்பா! தம்பீ! நான் இந்த நிலைமையில் இங்கு எதற்கு வந்தேன் தெரியுமா? பொய் சொல்லாமல் ஒளிக்காமல் சொல்லு. என் கையில் ஒரு கடிதம் வைத்திருந்தேன். அது என்னையறியாமல் நழுவி விழுந்து விட்டது. அதை நீ எடுத்திருந்தால், தயவு செய்து, என்னிடம் கொடுத்து விடு. அக்கடிதம் என் உயிரினும் பெரியது…” என்று முடிப்பதற்குள், “என்ன! என்ன! கடிதமா? உன் கையிலிருந்ததா? இதென்ன குண்டு வீசுவது போல் கேட்கிறாய்? எனக்கு ஒன்றுமே தெரியாதே… யார் எழுதிய கடிதம்?… அப்பா எங்கிருந்தாவது எழுதினாரா? அல்லது… அண்ணனுக்கு யாராவது பெண் கொடுப்பதாக எழுதியிருக்கிறார்களா?” என்று முற்றிலும் ஒன்றுமே தெரியாதவன் போல், நாடகம் நடிப்பதைக் கண்ட கமலவேணியம்மாளுக்கு, “உண்மையில் கடிதம் யார் கையில் கிடைத்திருக்கும்?… ஒருகால், அந்த பெரிய டாக்டரிடமே கிடைத்திருக்குமா? அன்றி நர்ஸிடம் கிடைத்திருக்குமா? ஒன்றும் விளங்கவில்லையே; வேலைக்காரர்களிடம் கிடைத்திருக்குமா? ஐயோ! இந்தப் பாழும் மயக்கம் எனக்கேன் வந்தது? இந்தக் குடும்பத்தின் மானம் ஏன் கெட்டுக் குட்டிச்சுவராக வேண்டும்?” என்று எண்ணியபடியே, சில வினாடிகள் தம்பித்து நின்றாள்.
பிறகு மறுபடியும் மகனை நோக்கிச் சற்று கடுமையான கரகரத்த குரலில், “தாமூ! கத்த வித்தையை பெத்த தாயிடம்
