பக்கம்:செம்மொழிப் புதையல்.pdf/240

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


238

செம்மொழிப் புதையல்

‘மண்மருங்கினான் மறுவின்றி

ஒருகுடையான் ஒன்று கூறப்

பெரிதாண்ட பெருங்கேண்மை அறனொடு புணர்ந்த திறனறி செங்கோல் அன்னோன் வாழி வென்வேற் குருசில்

என்பது கரிகாலன் ஆட்சி நலம் காட்டும் குறிப் பாகும்.

கரிகாலன், தன்னைப் பாடிப் பாராட்டும் பரிசில ராகிய

பாணர், கூத்தர், பொருநர், புலவர் முதலியோர்க்கு வேண்டும் பொன்னும், பொருளும், தேரும், களிறும், ஊரும், நாடும், நல்கி யூக்கினான். இதனைப் பெருவளம் பெற்றுவரும் பொருநன் கூற்றில் வைத்து,

எரியகைந்த வேடில் தாமரை சுரியிரும் பித்தை பொலியச் சூட்டி நூலின் வலவா நுணங்களில் மாலை வாலொளி முத்தமொடு பாடினி யணியக் கோட்டிற் செய்த கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் ஊட்டுளை துயல்வர வோரி நுடங்கப் பால்புரை புரவி நால்குடன் பூட்டிக்

காலின் ஏழடிப் பின்சென்று கோலின் தாறுகளைந் தேறென் றேற்றி வீறுபெறு பேர்யாழ் முறையுளிக் கழிப்பி நீர்வாய்த் தண்பணை தழீஇய தளரா விருக்கை நன்பல் லூர நாட்டொடு நன்பல் வெரூஉப்பறை நுவலும் பரூஉப்பெருந் தடக்கை வெருவரு செலவின் வெகுளி வேழம் தரவிடைத் தங்கலோ விலனே.

என்று விரியக் கூறியுள்ளார்.

முடிவில் கரிகாலனுடைய காவிரி நாட்டு விளை நலம் கூறி

முடிக்கும் முடத்தாமக் கண்ணியார், -

- ‘ குயத்தின் வாய்நெல் லரிந்து

சூடு கோடகப் பிறக்கி நாடொறும் குன்றெனக் குவைஇய குன்றாக் குப்பை கடுந்தெற்று மூடையி னிடங்கெடக் கிடக்கும்