பக்கம்:பதினாறும் பெறுக.pdf/35

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை
32

32

செல்வ : பரமசிவம் ! நம்ப சம்பந்தம் கலக்கப்போறது. ஊரு முழுக்கத் தெரிஞ்சு போச்சு கல்யான விருந்து எப்போ எப்போன்னு க்ேக்கிருங்க. என்னலே சொல்லி முடியலே. சீக்கிரமா வசஅடுவோம் முகூாத்தத்தை. இப்படி ?

பரம ஐயா ! இளங்கோ ஒரு தெளிவில்லாமெ இருக்கிருன். அவனுக்குத்

தக்கபடியா சொல்லி மனசை மாத்தனும்.

செலவ அதுக்கு நான் எற்பாடு செய்யறேன்.

பாம வேமுைங்க. நானே செய்யறேன். ஒரு வாரத்திலே முடிவு

சொல்றேன்.

செல்வ : நான் நம்பிக்கையோடு போகலாமா ?

பரம : ஆமாங்க ! நம்பிக்கை தானே மனித வாழ்வுக்கு முக்கியம் ?

செல்வ நம்பிக்கைக்கு பங்கம் எற்பட்டா நான் மனிதனகவே இருக்க

மாட்டேன். அவ்வளவுதான், வர்றேன்.

(போகிருர், வேறு பக்கமிருந்து இளங்கோ வருகிருன்.

அதைக் கேட்ட வண்ணம்)

இளங் : என்னப்பா செல்வரங்கம் மிருகமாகப் போகிறேன் என்று

மிரட்டுகிருர் ? எதற்கு இந்த மிரட்டல் ?

பரம : ஒண்னுமில்லேடா தம்பி ! இந்த மாதக் கடைசிக்குள்ளே,

வாங்கின கடன் பத்தாயிரமும் வேனுமாம்.

இளங் அதைப்பற்றி கவலைப்படாதீர்கள். அறுவடை முடிந்துவிடும். . தென்னந்தோப்பையும் குத்தகைக்குவிட்டு நான் தீர்க்கிறேன்.

அவரது கடனை !

பரம : அந்தத் தைரியம் எனக்கும் இருக்குதடா தம்பி.

இளங் : பிறகேனப்.ா அஞ்சவேண்டும்? அவருக்கு நாம் கடன்பட்டவர்

களாயிருக்கலாம், அடிமைப்பட்டவர்களல்லவே.

(அப்பொழுது முத்தா முத்தா என்று அழைத்துக்கொண்டு எட்டு வயது சிறுவர் சுந்தாம் ஓடி வருகிருன்.)

சுந்தர : முத்தா முத்தா உம். . . இந்த வீட்டிலே முத்தனைக் காணுேமே (சிறுவனைக்கண்டு அஞ்சி நிற்கிருர் ப்ரமசிவம். அவரை பார்த்ததும் வியப்பும் களிப்பும் கொள்கிருன் சிறுவன்) .

கந்தர : அப்பா ! . . . அப்பர் 1 . . நீங்களா ?... நம்ப வீடா இது ? நமக்கு

இவ்வளவு பெரிய வீடு இருக்குதாப்பா ?. . . அடேய்ப்பா எவ்வளவு நல்லாருக்குதே வீடு.

(பாமசிவமும், இளங்கோவனும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து

விழிக்கின்றனர். முத்தன் வருகிருன்)

கந்தர: எம்ப்பா பேசமாட்டேங்கறிங்க ? முத்தா! நீயும் வந்திட்டியா?

ஒன்னத் தேடிக்கிட்டுத்தான் வந்தேன். இங்கே இருக்கிற தாகச் சொன்னங்க வந்து பார்த்தர் அப்புவே இருக்காரு, ஆமா, அப்பா என்.எங்கிட்டே பேச மாட்டேங்குருரு ?