பக்கம்:பாரதித் தமிழ்.pdf/70

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


# Us பாரதி தமிழ்

சென்னைக்கு மீண்டும் வந்த பாரதியார் அந்த உடலோடு தாம் அதிக நாட்கள் உலகத்திலே இருக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்து கொண்டார் போலும். அதுவே மரணத்தைப்பற்றிய நினைவிலே அவரை அடிக்கடி இழுத்துச் சென்றிருக்கிறது.

காலா, உனை நான் சிறு புல்லென மதிக்கிறேன்: என்றன் காலருகே வாடா ! சற்றே உன மிதிக்கிறேன்

என்று தொடங்கும் பாடலை அவர் 1919 டிசம்பர் இறுதியில் வெளியான சுதேசமித்திரன் ஆண்டு இநுபந்த மலரில் எழுதியிருக்கிரு.ர். 1921 ஜூலே மர்தம் இறுதியிலோ அல்லது ஆகஸ்ட் முதலிரண்டு தேதிகளில்ே பாரதியார் ஈரோட்டிற்குச் சென்றிருக் கிரு.ர். அங்கே கருங்கல் பாளையம் என்ற ஊரிலுள்ள வர்சகசாலையில் பேசியதைப்பற்றி எழுதும்போதும். “எனக்கு ஒரு விஷயந்தான் முக்கியமாகத் தெரியும். அதையே அங்கும் எடுத்துப் பேசினேன். அதாவது இந்த உலகத்தில் மானுட்ர் எக்காலத்திலும் மரண மில்லாமல் இருக்கக்கூடுமென்ற விஷயம்’ என்று கூறுகிறார். அடுத்த .ெ ச ப் - ம் பர் 11.லேயே அவருடைய உடம்பு வீழ்ந்து விடுகிறது.

ஆனல் மரணமில்லாமல் வாழலாம் என்று பாரதியார் கூறியது அவரைப் பொறுத்த அளவிலே பொய்யாகவில்லை. அவருடைய பூதவுடல் அதன் இயல்புக்கு ஏற்றவாறு நல்லிந்து மறைந்துவிட்டாலும் ப்ாரதியார் சாகவில்லை அவருடைய எழுத்துக்களின் மூலம் அவர் சிரஞ்சீவியாக இருக்கிரு.ர். தேடிச் சோறு நிதம் தின்று. பல சின்னஞ்சிறு கன்தகள் பேசி, நரை சுட்டிக் கிழப் பருவமெய்தி, கொடுங் கூற்றுக்கு இரையெனப் பின் ம்ாயும் வேடிக்கை மனிதரைப் போல அவர் வீழ்ந்துவிடவில்லை. அவருடைய தமிழின் மூலம் அவர் அமரர் ஆனர்.