பக்கம்:முருகவேள் பன்னிரு திருமுறை-2.pdf/142

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை

திருவனைக்கா) திருப்புகழ் உரை 135 ஏழிசைத் தமிழிற் பயன் உற்ற (ஏழிசைத் தமிழாம். தேவாரப் பாக்களின் பயனைக்கொண்ட) வெண்ணாவல் மரத்தின் கீழ் விளங்குகின்ற உத்தமனாம் சிவன்-முக்கண் கொண்ட நிருத்தன் (கூத்தன்-நடனன்) பெற்றருளிய பெருமாளே! (எனக்கு நின் அருள் தாராய்) 500. சொல்லப்படுகின்ற "காரிகை" என்னும் யாப்பிலக்கண நூலின் எனக்கே முதற்பேர் (நிபுணர் என்னும் முதற் பேர் எனக்கே); உனக்கோ (உன் பேரில்) மடல் கோவை என்னும் பிரபந்தவகை ஒன்று பாடுவதற்கு (உழப்பாது) (காலம் கடத்தாது.தாமதிக்காது-உடனே) யானையின் தந்தப்பிடி அமைந்த எழுத்தாணியைத் தேடி எடு: உனக்கு இப் பூமியில் ஒப்பானவர்களை கண்டதில்லை (நான்); (குரைக்கு ஆன) பெருமைக்கு உரிய - வித்தைவல்ல கவியரசர்களுக்கே குடிக்கான்) நீ ஒரு புகலிடமாக விளங்குகின்றாய்; (பண) முடிச்சோடு கொண்டுவா பொற்காசுகளை, சிறந்த ஆபரணங்களையும், ரத்னம் முதலியவற்றையும், உயர்ந்த அழகிய ஆடைகளையும் எடுத்துக் கொண்டுவா; என்றெல்லாம் சொல்லிப் புகழும் இடர்ப்பாட்டில் (துன்பங்களில்) வாட்டம் உறுவேனோ! "மடல் தான் கனவிற் கண்ட ஒரு மாதை அடைவேன், அடையத் தவறின் மடலேறுவேன் என ஒருவன் கூறும் வகையில் கலிவெண் பாவிற் பாடப்படும் பிரபந்த வகை.உதாரணம் வருண குலாதித்தன் மடல்: கோவை ஆகப் பொருள் நூல்வகை வழிபாடு தெய்வத்தையேனும், ஆதரித்தவர்களையேனும் பாட்டுடைத் தலைவர்களாக அமைத்துப் பாடப் பெறுவது உதாரணம் - திருச்சிற்றம்பலக் கோவையார், தஞ்சைவாணன் கோவை. 500ஆம் பாடலின் முதல் இரண்டு அடிகளால் காரிகை என்னும் யாப்பிலக்கண நூல் அருணகிரியார் காலத்தில் நன்கு பயிலப்பட்ட் து ஒன்பதும், எழுத்தானிக்குத் தந்தப் பிடி போட்டிருந்தார்கள் என்பதும் தெரிகின்றன.