50
ஒய்யாரி
‘பிள்ளையாரு வயித்திலே கை வய்யிடா; என்ன அருமையான வாசனை இருக்கு தெரியுமான்னு தேளால் கொட்டப்பட்ட முதல் திருடன் சொல்ல, அவனைப் பின்பற்றி எல்லாத் திருடர்களும் பிள்ளையார் விக்கிரகத்தின் வயிற்றிலே வைத்துக் கொட்டுதல் பெற்றாலும், அடுத்தவனும் பட்டு அனுபவிக்கட்டும் என்று மெளனமாக இருந்தார்கள் என்று ஒரு கதை சொல்லுவார்களே அந்த மாதிரி...’ என்று அளப்பர் ஆரம்பித்தார்.
‘இது லாலறுந்த நரி என்கிற கதையின் மாரீசம் தன்னைப் போல பிறத்தியாரும் வாலறுபட்டு மோசம் போகட்டுமே என்கிற நல்லெண்ணத்தோடு நரியார் வழி காட்டியது போல், நம்மூர் பிரபலஸ்தர்களும் நரித்தனம் செய்திருக்கிறார்கள். ஏமாந்தும் புத்திசாலியாக நடந்து கொண்டவன், செத்துப் போனானே அவன் தான்’ என்று ‘ஊடுபாவு ஓட்டினார்’ அரைவெட்டு
‘இவன் எப்பவுமே இப்படித் தான். அகம்பாவம்’ —இது ‘பஞ்சாங்க’ முணமுணப்பு,
‘இருந்தாலும் அந்தப் பய பெரிய எம்டன் தான். பலே கோப்பன் ஸார்!’
‘என்ன, லேசாகச் சொல்லிட்டீகளே! வெறும் கோப்பனா அவன்! மலைக்கோப்பன்... பெரீய்ய ஆளு!’'
இப்படியாகத் தானே வியப்புகள் உதிர்ந்து எங்கும் ஒலித்தன. மோகினி பற்றிய புதிர் விடுபட்டாலும் கூட, அவர்கள் அவளைப் பற்றிப் பேசுவதை விடமுடிய வில்லை.
பேசி என்ன பயன் ! ஒய்யாரியின் நடமாட்டத்தை இழந்து அந்த ஊர் கொஞ்சம் சோபை யழிந்து தூங்கி வழிந்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.
[முடிந்தது.]
