ஒய்யாரி
49
இந்த நேரத்தில் யாத்திரை கிளம்புதான்னு பார்த்தேன். மோகினி!’ என்று அறிவித்தார் அனுபவஸ்தர்.
‘பார்த்தேளா? வெள்ளிக்கிழமை ராத்திரி. நடுக்சாமம். மல்லிகை மணம் மோகினி! வேறே என்னய்யா ருஜு வேணும்?...ஊர்வலம்! அவ பிசாசு தான். ஆமா’ எனக் கூவினார் பஞ்சாங்கதாசர்.
‘தெருப்புழுதி களிமண்ணு. ஊர்ச் சாக்கடை, அது தான் உம்ம மூளை’ என்று வந்து விழுந்தது அறிஞரின் கண்டனம்.
‘மோகினி ஒழிஞ்சாளா! ஊருக்கு இனிமேல் விடிவு காலம் தான்.’
‘ஒழிஞ்சாளா என்ன! ஒழிஞ்சான் என்று சொல்லும். அள் இல்லே ஐயா, அன்! விகுதி! மோகினி ஒரு அள் அல்ல. அன்! அவள் அல்ல அவன். எமப் பளுவன் ஐயா அவன். ரெண்டு மாசமா ஊரை என்ன பாடுபடுத்திப் போட்டன். ஏதோ நாலாயிரம், ஐயாயிரம் சேர்த்திருப்பான்!’ என்ற அறிஞரின் பேச்சு பரபரப்பை உண்டாக்கியது.
‘என்னய்யா விஷயம்? ஏதோ வெடிகுண்டைத் தூக்கிப் போடுகிறீரே? என்ன சொல்லும்’
விளக்கினார் அறிஞர். வாசுதேவன் சாட்சி என்றார். அவன் வந்து விரிவாகவே சொன்னான்.
‘உனக்கு எவ்வளவுடே நஷ்டம்?’
அறிஞர் லாபக் கணக்கு வாசித்தார். ‘இவனுக்கு நஷ்டமே கிடையாது. அனுபவம் லாபம். உண்மையை ஊரறியச் செய்தது லாபம். அனுபவம் தான் பெரிசு. பணம் ஒரு பெரிதா! ஊஹூம்’
‘அது சரி. நம்ம பண்ணையார்வாள், பட்டுலேஞ்சிகள் எல்லாம் இதை ஏன் முன்னமேயே சொல்லியிருக்கப் படாது?’
