பக்கம்:செம்மொழிப் புதையல்.pdf/109

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


சித்தாந்த கலாநிதி உரைவேந்தர் ஒளவை துரைசாமி 1O7

தலைவன் :

தோழி :

தலைவன் :

தோழி :

தலைவன் :

தோழி :

தலைவன் :

தோழி :

தலைவன் :

தோழி :

வெற்றி பெற்றீர்களோ என ஐயுற்றுப் பிதற்றுவர்; இவ்வாறு பலப்பல சொல்லிப் பழிப்பர்.

ஏன்? நீங்களும் மனையிலுள்ள பிறரும் அவ்வாறு அலர் உண்டாகாதவாறு செய்யலாமன்றோ?

உலைவாயை மூடலாம்; ஊர்வாயை மூடலாமோ? உண்டோ, முயன்றால் முடியாப் பொருள்? என்ன சொல்கின்றீர்கள். - “செவ்விய தீவிய சொல்லி அவற்றொடு

பைய முயங்கிய அஞ்ஞான்று அவை எல்லாம் பொய்யாதல் யான்யாங்கு அறிகோம் மற்று ஐய! அகல்நகர் கொள்ளா அலர் தலைத் தந்து பகல்முனி வெஞ்சுரம் உள்ளல் அறிந்தேன் மகன் அல்லை மன்ற இனி.” - -

(கலி - 19) (முறுவலித்து) தோழி! நீ ஏன் வெகுள்கின்றாய்? ஐய! நீங்கள் அன்று செய்தவற்றையும் இன்று செய்வதையும் பார்க்கின் இப்போது அவை எல்லாம் பொய்யே என்பது வெளிப்படை. பொய்கூறி ஒழுகுபவன் மகனா (மனிதனா)?

நீ தலைமகள்பால் கொண்ட காதலால் இவ்வாறு பேசுகின்றாய். நான் அதற்கு மகிழ்கின்றேன். ஆனால் -

“ஆனால்’ என்பது என்ன?

வினை செய்யவேண்டியவிடத்து அதைச் செய்யாது விடுபவன் மனிதனாகான். ‘செய்யத் தக்க செய்யாமையானுங் கெடும்; அல்ல செய்யவும் கெடும். இது நீ அறியாததல்லவே! மேலும் காதலரைப் பிரிந்து ஒரு காரியம் செய்து வந்த வழி, அவர் காதல் மாண்புறுமே தவிர, வேறு ஒன்றும் உண்டாகாது. நான் சென்று வருகின்றேன்.

(நெடிது நினைந்து) ஐய,