எதிர்தோன்றி அன்ப! தவத்தாற் சால எய்த்தனை!! (மிக இளைத்துப் போனாய்) வேட்டது என் நூவலுதி ! (விரும்பினது யாது கூறுக) என்றார். அகத்தியரும் வந்தனைகள் பல செய்து கோட்டிய மெய்யினொடும் குடங்கைவாய் புதைத்துக் கட்டி”, அடியேனுக்குத் தமிழின் பாஷைப்புனர்ப்பு இனிது அருளுக-மெய்ஞானமும் வழங்குக ’ என வேண்டினர். அறுமுக வள்ளலும் அகத்தியனார்க்கு மெய்ஞ்ஞானம் பாலித்துச் செந்தமிழ்ப் பரப்பின் சீருஞ் சிறப்பும் செவ்வனே உணர்த்தி அவரைத் தமிழ்ப்பாஷைக்கு முதற்குரவனாக்கினர். அறுமுகக் கடவுள் அன்னான், தன்னை நற்றமிழின் பாஷை தனக்கு முனிகுரவனாக்கி ' என்பது தணிகைப் புராணம். வாழ்வே யென்-ருேகி முநிகேட்க உனே முருகர் சொன்னரோ -தமிழ்விடு
சிவனனநிகர் பொதிய வரை முநிவனாக மகிழ இரு செவிகுளிர இனியதமிழ் பகர்வோனே ’’- திருப்புகழ்-49
' குறுமுநிக்கும் தமிழுரைக்குங் - குமர முத்தந் தருகவே ”-செந்தூர்ப் பிள்ளைத் தமிழ்.
2. முருகபிரான் உக்கிரப்பெருவழுதியாய்த் தமிழாய்ந்த லீலை
மதுரைப்பதியில் தமது தந்தை சிவபிரான், சௌந்திர பாண்டியன்என்னும் திரு நாமத்துடன் ஆண்டுவந்த பிறகு, முருகபிரான் உக்கிர பாண்டியராகத் திருவவதாரஞ்செய்து ஆண்டு வந்தனர். தந்தையும் மகனும் அங்ஙனம் மதுரையில் அரசு புரிந்து சங்கப்புலவர்களுடன் தமிழாய்ந்து தமிழ்ச்
