கிரிக்கு வருகின்ற சமயம் அறிந்து முருகபிரானுக்குத் தெரி வித்தனர். முருகரும் பூதகணங்களாகிய உக்கிரன் அண்டாபரணன் என்பவர்களை அழைத்துப் பூதப்படை வீரர்களே ! இந்த முடனாகிய நக்கீரன் தினங்தோறும் மதுரையிலிருந்து நமது திருப்பரங்குன்றத்திற்கு வந்து தாமரை மலர்களால் அலங்கரிக்கப் பெற்ற சரவணப் பொய்கையில் நீராடிச் செல்கின்றவன் நம்மைத் தரிசனம் செய்யாமல், நாம் வேறு சிவம் வேறு என்ற பேதபுத்தியுடன், செல்கின்றான். அவன் பேதபுத்தியை அகற்றித் தடுத்தாட் கொள்ளவேண்டும். ஆதலால் அவனே நம்முடைய மலையின் முன் பாகத்தில் இருக்குங் குகையில் தள்ளி வாயிலை நன்றாக அடைப்பீர்கள்” என்று உத்தரவு அளித்தனர். பின் ஒரு நாள் திருப்பரங்குன்றத்துத் தீர்த்தக் கரையில் நக்கீரர் வழக்கப்படி சிவபூசை செய்து கொண்டிருந்தனர். அப்பொழுது பூதப்படைவீரர் நக்கீரரது தபோவலியினல் அவரிடம் செல்ல அஞ்சி, அவர் தவத்தை அழிக்க மாயோபாயத்தினுல் அக்குளக்கரையில் இருந்த அரசமரத்தின் இலை ஒன்றைப் பாதி தண்ணீரிலும் பாதி கரையிலும் விழும்படி விடுத்தனர். அந்த இலை தண்ணீரில் விழுந்தபாகம் மீனுகவும், கரையில் விழுந்த பாகம் பக்ஷியாகவும் மாறி ஒன்றை ஒன்று இழுக்கக் கண்ட நக்கீரர் சிவபூஜையை விடுத்து இது என்ன அதிசயம் என்று மயங்கி, மீனும் பறவையும் படும் வேதனையை நீக்கக்கருகி, அவையிரண்டையும் பிரிப்பதற்காக, அவையிரண்டின் 'உடலையும் ஒன்ருேடொன்று சேர்த்திருந்த நரம்பைக் கையாற் கிள்ளினர். நல்லது செய்யக் கருதிச் செய்த இச்செயல் அவர் எதிர்பாராத வண்ணம் தீமையாக முடிந்தது. ஏனெனில், அங்ஙனம் கிள்ளின உடன், மீனும் புள்ளும் துடித்துக் குருதி கக்கி இறந்துபட்டன. உடனே பூதங்கள் பாசக் கயிற்றினால் அவரைக்கட்டிக் குகையில் அடைத்துவாயிலை அடைத்துச் சென்றன, இதனை,
