44
ஒய்யாரி
வீட்டில் தங்க விடுவது? எனக்குப் பணம் வேண்டும். நான் உழைக்கத் தயார். வேலையில்லை. எனக்குத் தேவைகள் உண்டு. பூர்த்தி செய்ய வழியில்லை. நானும் மனிதன் தான். சந்தர்ப்ப வசத்தினால் வாழ்வின் மேல்படியில் ஏறிவிட்டவர்கள் அப்படி என்னை மதிக்கவில்லை. இல்லாத குறையினாலும், கிடைப்பது போதாத காரணத்திலும், என்னைப் போன்றவர்கள் — சக மனிதர்களே — என்னை நேசிக்க முடிவதில்லை. எல்லோரும் ஏமாற்றவே விரும்புகிறார்கள். நல்லவனாக வாழ்வது தப்பு; நல்லவன் என்று கருதப்படுகிறவன் தன்னிலும் நல்லவனை ஏய்க்கவே தவிக்கிறான் என்பதை நான் நன்கு உணர முடிந்தது. அதனால் நானும் பழிவாங்கத் தீர்மானித்தேன். முதல்ரக எத்தனாக வாழ நினைத்தேன். சுலபமாகச் சம்பாதிக்க, பெண்ணாக — ஒய்யாரியாக — நடித்தேன். எனக்கு வெற்றி தான்......’
‘நான் பாரேன். நான் ஆணுடையிலேயே வந்து, உன்னிடம் பணம் கேட்டிருந்தால் பத்தும் நூறும் — ஏன், பர்ஸையே!— கொடுக்கத் துணிவாயா? ஓரணாக் கூடக் கொடுக்க மாட்டாய். ஆனால், தளுக்குக்காரியாக மினுக்கிக் குலுக்கி பிகுப் பண்ணப் பண்ண, பணம் கொண்டு அர்ச்சிக்கத் தயாராக இருக்கிறாய். இன்றைய சமுதாயத்தின் பெரும்பாலானவர்களின் பண்பு இது தான். அதை மூலதனமாக்கி எனக்குத் தேவையான பணம் திரட்ட முயன்றேன். போதுமானபடி கிடைத்தது. இனி நான் யோக்கியமாக ஏதாவது பிஸினஸ் செய்து வாழ முடியும்... நான் பெண் அல்ல. இனி நான் பெண்ணாக நடிக்க வேண்டிய தேவையுமில்லை, ஆணாகவே வாழலாம் அயலூர் சேர்ந்து!’
எதிர்பாராத பிரசங்கமும், சொல்லப்பட்ட வேகமும் உண்மையும் அவனை உலுக்கின. எள்ளி நகையாடின. என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் முழித்துக் கொண்டிருந்தான் வாசுதேவன்.
