ஒய்யாரி
7
எதிர் வருவோரும் உண்டு. அவள் அருகிலே சென்று அவளது வாசனையையும் வனப்பையும் விழுங்க முயல்வோரும் உண்டு.
இவ்விதம் பித்தேறித் திரிந்தவர்களிடையே பெரும் பித்தனாக விளங்கிய வாசுதேவன் அவளைக் கண்டதும் குஷியாக ஏதாவதொரு ‘நோட்’ ஒலி பரப்பத் தொடங்குவான், உதட்டைக் குவித்து ‘சீட்டி’ யடித்து. சில சமயம் மெதுவாகப் பாட்டிழுப்பான்,
அவனை அவளும் நன்றாகக் கவனித்துத் தான் வைத்திருந்தாள். எப்படி அசட்டை செய்ய முடியும் . பழங்கால பாகவதர் ஒருவர் பாடிப் புகழ் அளித்திருக்த பாட்டு ஒன்றின் சில அடிகளை மட்டும் திருப்பித் திருப்பி சித்திரவதை செய்து கொண்டே தனக்குப் பின்னால் வந்து, முன்னேறிப் பின் எதிரிலிருந்து திரும்பி வரும் பிரகிருதியை அவள் ஒதுக்கிவிட முடியுமா? அதிலும் அவன் பணக்காரன் மகன் பணக்காரன் — ‘காற்றடிக்கும் சோலையிலே கனியடித்துத் திரிகின்ற செல்லப்பிள்ளை’ என்கிற உண்மை ஊரெல்லாம் தெரிந்த முக்கிய விஷயமாக இருக்கும்போது! அதனால், மோகினியின் நீள் இமை கடந்து வெட்டிப் பாயும் நெடுங்கண் நோக்கும், இதழ்க் கடையில் வெடிக்கும் மென்சிரிப்பும் அவனுக்காகக் காத்திருக்கும். இதில் வியப்பில்லை.
அன்றும் வாசுதேவன் வழக்கம் போல் ‘சிங்காரி ஒய்யாரி—ஜகத்தை மயக்கு மிந்த மதி முகத்தைப் படைத்திட்ட சிங்....காரி ஒய்....யாரி!’ என்று தேவையான ஒலியேற்றம், இறக்கம், அழுத்தங்களுடன் பாட் டிழுத்து அலங்காரியின் பின்னால் நடந்தான். அன்று அவளது அழகு அதிகரிப்பது போல் தோன்றி-
