பக்கம்:காட்டு வழிதனிலே.pdf/57

விக்கிமூலம் இல் இருந்து
Jump to navigation Jump to search
இந்த பக்கம் மெய்ப்பு பார்க்கப்படவில்லை


திப்பான் நாட்டுக் கவிதைகள் 55 பொதிந்து நிற்பது. கடுகைத் துளைத்து ஏழ் கடலேப் புகுத்திக் குறுகத் தறித்த குறள் அன்னது. வடித்து வடித்துத் திரட்டித் திரட்டிச் சிறிதாக்குவதிலேயே அதன் உயிராகிய ஒளி மேலோங்குகின்றது. இவ்வாறு குறுகிய வடிவில் இக்கவி அமைவதால் கவிஞன் தான் சொல்ல வந்த பொருளைப் பற்றி ஒரு சில முக்கிய குறிப்புக்களையே எழுதி அவற்றின் மூல மாகவே படிப்போர் உள்ளத்தில் தான் விரும்பிய உணர்ச்சித் துடிப்புக்களைத் துரண்ட முயல்கிருன். அங்ங்னம் எழுதிய சொற்கள் கவிஞனின் மன எழுச் சியில் வெடித்த மின்னல்களாகும். அவற்றின் ஒளி யாலும், ஒலியாலுமே உணர்ச்சியின் முழு உருவத் தையும் படிப்போர் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அரிமரோ என்ற கவிஞன் ஒருவன் செதுக்கிய தங்காவைப் பாருங்கள்: ومع **i. காதலால் வாடி இன்னுயிர் தேய்ந்தேன் என்ருல் அவள் துடிப்பாளே! ஐயகோ: ஈரமில்லா உயிரே வெறுத்தேன் நான் உனே. காதலியை அடைய முடியாமல் கவிஞன் தன் உள்ளம் வெதும்புகிருன்; வாழ்வையும் வெறுக்கிருன். ஆளுல் உயிரைப் போக்கிக் கொள்ள மட்டும் கருத வில்லை. ஏன்? உயிர்மேலுள்ள ஆசையாலா? இல்லை யில்லை; தான் இறந்தால் காதலி வருந்துவாளாம். அவள் வருந்தச் சகியாததால் அவன் தன் உயிர் சுமந்து திரிகிருன். இக்கவிதையின் ஆழத்தையும்,